Oxirgi paytlarda hayotim qandaydir tushunarsiz bir og‘irlik bilan boshlanib qoldi. Ishda bosim, uyda esa hech kimga aytolmaydigan o‘ylar — hammasi ustma-ust tushib, o‘zimni qafasdagi qushdek his qilardim. Aynan shunday kunlarning birida, telefonimni varaqlab o‘tirib, Superliga bugungi o'yinlar haqida ma’lumot qidirayotgan edim, negadir o‘shanda futbolga bo‘lgan eski qiziqishim yana uyg‘onib ketdi. Bolaligimda oqshomlari otam bilan televizor oldida o‘tirib, qaysi jamoa qanday o‘ynashini muhokama qilardik. O‘sha iliq xotiralar miyamda birdan jonlanib, meni butunlay boshqa olamga olib kirdi. Aslida, o‘sha paytda o‘zimni chindan ham yo‘qotib qo‘ygandim — ishdan kelib, divanga cho‘kib, shiftga tikilib yotishdan boshqa hech narsaga kuchim yetmasdi. Do‘stlarimga qo‘ng‘iroq qilishga ham, hatto bir piyola choy damlashga ham dangasalik qilardim. Keyin qandaydir tarzda futbol statistikasini o‘rganishni boshladim, shunchaki xayolimni chalg‘itish uchun. Biroq tez orada bu shunchaki mashg‘ulot emas, balki o‘ziga xos bir terapiyaga aylanganini angladim.
Birinchi marta shunchaki qiziqish uchun kichik pul tikib ko‘rdim, hech qanday jiddiy niyatsiz. Rostini aytsam, o‘sha kuni yutqazdim va bu menga juda og‘ir botdi. O‘zimni ahmoqdek his qildim, chunki pulni bekor sarfladim, deb o‘yladim. Ammo keyingi safar boshqacha yondashdim — endi shunchaki tasodifga ishonmadim, balki har bir jamoaning o‘yin uslubini, o‘tgan uchrashuvlardagi natijalarini, hatto futbolchilarning jarohatlari haqidagi ma’lumotlarni sinchiklab o‘rgana boshladim. Shu jarayonda menga juda foydali bir sayt yordam berdi: Futbolchi. Bu yerda nafaqat o‘yin natijalarini real vaqtda kuzatish, balki turli ligalar bo‘yicha chuqur statistika bilan tanishish imkoniyati bor edi. Asta-sekin o‘zim uchun qulay tizim yaratdim — har kuni ertalab bir piyola qahva bilan saytga kirib, kun tartibini ko‘zdan kechirardim. Bu odat menga qandaydir barqarorlik hissini berardi, go‘yo hayotimdagi tartibsizliklar orasida o‘zimga tegishli kichik bir burchak topgandek bo‘ldim.
Vaqt o‘tishi bilan o‘yinlarni tahlil qilish mening eng katta yordamchimga aylandi. Endi men shoshqaloqlik bilan emas, balki sovuq qon bilan qaror qabul qilardim. Bir kuni kechqurun, uyda yolg‘iz o‘tirib, navbatdagi o‘yinni kuzatayotgan edim. To‘satdan o‘zimni juda g‘alati his qildim — go‘yo butun dunyo menga qarshi bo‘lgandek, lekin ayni paytda bu hisdan zavq olardim. O‘sha o‘yinda men uzoq o‘ylab chiqib, kichik miqdorda pul tikdim. Va u o‘tdi! Yutganimda his qilgan quvonchimni so‘z bilan tasvirlab berolmayman — bu shunchaki pul emas, balki o‘zimni qayta kashf etgandek, o‘z kuchimga ishonch uyg‘ongandek edi. Keyingi haftalarda yana bir necha bor sinab ko‘rdim, ba’zida yutdim, ba’zida yutqazdim. Ammo eng muhimi — men endi yutqazishdan qo‘rqmasdim, chunki har bir mag‘lubiyat menga saboq bo‘lardi. O‘yin davomida o‘zimni erkin his qilardim, go‘yo boshqa hech narsa muhim emasdek.
Kulgi keltiradigan holatlar ham bo‘ldi. Bir marta do‘stim bilan gaplashib o‘tirib, uni ham bu ishga qiziqtirib qo‘ydim. U birinchi marta o‘ynaganda, o‘yin tugashiga bir daqiqa qolganda yutqazdi va shunday jahli chiqdiki, telefonini devorga urib yuborishga sal qoldi. Keyin ikkalamiz bu holatni eslab, uzoq kuldik. O‘shanda angladimki, bu nafaqat pul masalasi, balki odamlarga birgalikda vaqt o‘tkazish, hissiyotlarni bo‘lishish imkoniyatini beradigan narsa ekan. Shunday paytlarda o‘zimni yolg‘iz emasdek his qilaman, garchi atrofimda hech kim bo‘lmasa ham.
Hozir orqaga qarab o‘ylayman: agar o‘shanda o‘zimni yig‘ib olmasam, bugun qayerda bo‘lardim? Ehtimol, hanuz tushkunlik botqog‘ida cho‘kib yotgan bo‘lardim. Endi esa har kuni ertalab uyg‘onib, kun tartibimni ko‘zdan kechirish, o‘yinlarni tahlil qilish va o‘zimni rivojlantirish menga zavq bag‘ishlaydi. Bu jarayonda men sabr-toqatni, sovuqqonlikni va eng muhimi, o‘zimni qadrlashni o‘rgandim. Albatta, bu yo‘l har doim ham oson bo‘lmagan, lekin har bir qiyinchilik ortidan o‘zgarish kelgan. Bugun men o‘zimni ancha baquvvat va umidvor his qilaman, chunki hayotdagi eng katta g‘alaba — bu o‘z ichki dunyong bilan yarashish ekanini tushundim.
Birinchi marta shunchaki qiziqish uchun kichik pul tikib ko‘rdim, hech qanday jiddiy niyatsiz. Rostini aytsam, o‘sha kuni yutqazdim va bu menga juda og‘ir botdi. O‘zimni ahmoqdek his qildim, chunki pulni bekor sarfladim, deb o‘yladim. Ammo keyingi safar boshqacha yondashdim — endi shunchaki tasodifga ishonmadim, balki har bir jamoaning o‘yin uslubini, o‘tgan uchrashuvlardagi natijalarini, hatto futbolchilarning jarohatlari haqidagi ma’lumotlarni sinchiklab o‘rgana boshladim. Shu jarayonda menga juda foydali bir sayt yordam berdi: Futbolchi. Bu yerda nafaqat o‘yin natijalarini real vaqtda kuzatish, balki turli ligalar bo‘yicha chuqur statistika bilan tanishish imkoniyati bor edi. Asta-sekin o‘zim uchun qulay tizim yaratdim — har kuni ertalab bir piyola qahva bilan saytga kirib, kun tartibini ko‘zdan kechirardim. Bu odat menga qandaydir barqarorlik hissini berardi, go‘yo hayotimdagi tartibsizliklar orasida o‘zimga tegishli kichik bir burchak topgandek bo‘ldim.
Vaqt o‘tishi bilan o‘yinlarni tahlil qilish mening eng katta yordamchimga aylandi. Endi men shoshqaloqlik bilan emas, balki sovuq qon bilan qaror qabul qilardim. Bir kuni kechqurun, uyda yolg‘iz o‘tirib, navbatdagi o‘yinni kuzatayotgan edim. To‘satdan o‘zimni juda g‘alati his qildim — go‘yo butun dunyo menga qarshi bo‘lgandek, lekin ayni paytda bu hisdan zavq olardim. O‘sha o‘yinda men uzoq o‘ylab chiqib, kichik miqdorda pul tikdim. Va u o‘tdi! Yutganimda his qilgan quvonchimni so‘z bilan tasvirlab berolmayman — bu shunchaki pul emas, balki o‘zimni qayta kashf etgandek, o‘z kuchimga ishonch uyg‘ongandek edi. Keyingi haftalarda yana bir necha bor sinab ko‘rdim, ba’zida yutdim, ba’zida yutqazdim. Ammo eng muhimi — men endi yutqazishdan qo‘rqmasdim, chunki har bir mag‘lubiyat menga saboq bo‘lardi. O‘yin davomida o‘zimni erkin his qilardim, go‘yo boshqa hech narsa muhim emasdek.
Kulgi keltiradigan holatlar ham bo‘ldi. Bir marta do‘stim bilan gaplashib o‘tirib, uni ham bu ishga qiziqtirib qo‘ydim. U birinchi marta o‘ynaganda, o‘yin tugashiga bir daqiqa qolganda yutqazdi va shunday jahli chiqdiki, telefonini devorga urib yuborishga sal qoldi. Keyin ikkalamiz bu holatni eslab, uzoq kuldik. O‘shanda angladimki, bu nafaqat pul masalasi, balki odamlarga birgalikda vaqt o‘tkazish, hissiyotlarni bo‘lishish imkoniyatini beradigan narsa ekan. Shunday paytlarda o‘zimni yolg‘iz emasdek his qilaman, garchi atrofimda hech kim bo‘lmasa ham.
Hozir orqaga qarab o‘ylayman: agar o‘shanda o‘zimni yig‘ib olmasam, bugun qayerda bo‘lardim? Ehtimol, hanuz tushkunlik botqog‘ida cho‘kib yotgan bo‘lardim. Endi esa har kuni ertalab uyg‘onib, kun tartibimni ko‘zdan kechirish, o‘yinlarni tahlil qilish va o‘zimni rivojlantirish menga zavq bag‘ishlaydi. Bu jarayonda men sabr-toqatni, sovuqqonlikni va eng muhimi, o‘zimni qadrlashni o‘rgandim. Albatta, bu yo‘l har doim ham oson bo‘lmagan, lekin har bir qiyinchilik ortidan o‘zgarish kelgan. Bugun men o‘zimni ancha baquvvat va umidvor his qilaman, chunki hayotdagi eng katta g‘alaba — bu o‘z ichki dunyong bilan yarashish ekanini tushundim.