Wczoraj, 11:55
Həmin axşam evdə tək idim, telefonun işığı üzümə düşürdü, divar saatı isə elə bil məni məzəmmət edirdi. Son aylar elə keçmişdi ki, özümü sanki öz həyatımın kənarında oturmuş tamaşaçı kimi hiss edirdim. İşdən çıxarılmışdım, dostlarla əlaqə kəsilmişdi, valideynlərimlə söhbətlər də hər dəfə eyni nöqtədə ilişib qalırdı. Bir axşam, heç nə düşünmədən telefonu əlimə götürdüm və mostbet aviator giriş səhifəsi gözlənilmədən qarşıma çıxdı. Əvvəlcə barmaqlarım ekrana toxunmağa çəkinirdi, sanki harasa basmaqla özümü geri dönüşü olmayan bir yola sala bilərdim. Amma içimdəki boşluq o qədər böyük idi ki, hər hansı bir səs-küy, hər hansı bir hərəkət o sükutu doldursun deyə can atırdım.
Qeydiyyatdan keçəndə heç bir böyük ümidim yox idi. İlk günlərdə uduzdum, hətta bir neçə dəfə. Pul gedəndə insan özünü axmaq hiss edir, bilirsinizmi? Oturub özünə deyirsən ki, axı sən nə edirsən, bu pulu niyə belə xərcləyirsən? Amma sonra növbəti axşam yenə telefonu götürürsən, çünki o qısa oyun anları sənin beynini susdurur. Mənim üçün əsas məsələ pul deyildi, doğrusu. Mən o ekranda baş verən kiçik hadisələrin, qəfil dəyişən rəqəmlərin, gözləmə anının yaratdığı gərginliyin içində itirdiyim özümü tapmağa çalışırdım. Bir müddət sonra başa düşdüm ki, mostbet aviator giriş etməklə mən əslində otağımdan, düşüncələrimdən, keçmişin ağırlığından bir neçə dəqiqəlik də olsa uzaqlaşıram.
Bir axşam isə hər şey dəyişdi. Adi bir axşam idi, yenə tək, yenə divar saatının səsi. Oyunun gedişi elə qurulmuşdu ki, sanki məni sınayırdı. Uduzduqca uduzurdum, amma qəribə bir sakitlik vardı içimdə. Birdən ekranda rəqəmlər sürətlə artmağa başladı və mən nə etdiyimi anlamadan balansımın ciddi şəkildə artdığını gördüm. O anki hissi təsvir etmək çətindir. Nə sevinc, nə də şok — sadəcə bir növ inamsızlıq. Oturub ekrana baxırdım və beynim deyirdi ki, bu, sadəcə rəqəmdir, amma ürəyim döyünürdü. Sonradan həmin uduşla kiçik bir borcumu qaytardım, anama hədiyyə aldım. Amma ən vacibi o deyildi. Ən vacibi o gecə ilk dəfə uzun müddətdən sonra özümə gülümsəyə bildim.
Təbii ki, hər şey nağıl kimi davam etmədi. Sonrakı həftələrdə yenə uduzdum, yenə əsəbiləşdim, yenə özümə sual verdim. Ancaq bu dəfə fərqli yanaşırdım. Mən artıq oyunu həyatımın mərkəzinə qoymuurdum, sadəcə axşamlar bir-iki dəqiqəlik fasilə kimi istifadə edirdim. İnsan bəzən elə bir nöqtəyə gəlir ki, real həyatın təzyiqindən qaçmaq üçün kiçik bir pəncərə axtarır. Mənim üçün o pəncərə bu platforma oldu. Amma zaman keçdikcə başa düşdüm ki, əsl qaçış oyun deyil, öz düşüncələrindən qaçmaqdır. Oyun sadəcə bir vasitə idi — bəzən gərginliyi azaldan, bəzən də məni güldürən bir vasitə.
Bir gün iş yoldaşımla söhbət edərkən bu barədə danışdım. O, mənə dedi ki, sən sadəcə özünü yormaqdan qorxursan. Bəlkə də haqlı idi. Çünki o qısa oyun anlarında beynim susurdu, narahatlıq bir müddət yox olurdu. Bu, terapyanın bir növü deyildi, amma müəyyən mənada kömək edirdi. Sonralar öyrəndim ki, əsas məsələ həddi bilməkdir. Əgər sən oyunu həyatının mərkəzinə qoymursansa, sadəcə əyləncə kimi baxırsansa, o zaman o, həqiqətən də istirahət vasitəsinə çevrilir. Mən də elə etdim — mostbet aviator giriş edəndə artıq bunu bir vərdiş kimi deyil, sadəcə kiçik bir pauza kimi qəbul edirdim.
İndi geriyə baxanda o günləri gülümsəyərək xatırlayıram. Həmin uduş mənim həyatımı dəyişmədi, amma mənə bir şey öyrətdi: bəzən insan sadəcə bir neçə dəqiqəlik diqqətinin yayındırılmasına ehtiyac duyur. Və əgər bu yayındırma səni dağıtmırsa, əksinə, səni bir az da olsa rahatladırsa, deməli, sən düzgün yoldasan. Həyat yenə də ağır idi, problemlər yerində qalırdı, amma mən artıq onlardan qaçmaq əvəzinə, onlarla üzləşməyə başlamışdım. Oyun mənim üçün sadəcə bir pəncərə oldu — açıb bir neçə saniyə başqa dünyaya baxırsan, sonra bağlayıb öz real həyatına qayıdırsan. Və bu, əslində, kifayət qədər yaxşı bir terapiya növüdür, təbii ki, həddi aşmamaq şərti ilə.
Qeydiyyatdan keçəndə heç bir böyük ümidim yox idi. İlk günlərdə uduzdum, hətta bir neçə dəfə. Pul gedəndə insan özünü axmaq hiss edir, bilirsinizmi? Oturub özünə deyirsən ki, axı sən nə edirsən, bu pulu niyə belə xərcləyirsən? Amma sonra növbəti axşam yenə telefonu götürürsən, çünki o qısa oyun anları sənin beynini susdurur. Mənim üçün əsas məsələ pul deyildi, doğrusu. Mən o ekranda baş verən kiçik hadisələrin, qəfil dəyişən rəqəmlərin, gözləmə anının yaratdığı gərginliyin içində itirdiyim özümü tapmağa çalışırdım. Bir müddət sonra başa düşdüm ki, mostbet aviator giriş etməklə mən əslində otağımdan, düşüncələrimdən, keçmişin ağırlığından bir neçə dəqiqəlik də olsa uzaqlaşıram.
Bir axşam isə hər şey dəyişdi. Adi bir axşam idi, yenə tək, yenə divar saatının səsi. Oyunun gedişi elə qurulmuşdu ki, sanki məni sınayırdı. Uduzduqca uduzurdum, amma qəribə bir sakitlik vardı içimdə. Birdən ekranda rəqəmlər sürətlə artmağa başladı və mən nə etdiyimi anlamadan balansımın ciddi şəkildə artdığını gördüm. O anki hissi təsvir etmək çətindir. Nə sevinc, nə də şok — sadəcə bir növ inamsızlıq. Oturub ekrana baxırdım və beynim deyirdi ki, bu, sadəcə rəqəmdir, amma ürəyim döyünürdü. Sonradan həmin uduşla kiçik bir borcumu qaytardım, anama hədiyyə aldım. Amma ən vacibi o deyildi. Ən vacibi o gecə ilk dəfə uzun müddətdən sonra özümə gülümsəyə bildim.
Təbii ki, hər şey nağıl kimi davam etmədi. Sonrakı həftələrdə yenə uduzdum, yenə əsəbiləşdim, yenə özümə sual verdim. Ancaq bu dəfə fərqli yanaşırdım. Mən artıq oyunu həyatımın mərkəzinə qoymuurdum, sadəcə axşamlar bir-iki dəqiqəlik fasilə kimi istifadə edirdim. İnsan bəzən elə bir nöqtəyə gəlir ki, real həyatın təzyiqindən qaçmaq üçün kiçik bir pəncərə axtarır. Mənim üçün o pəncərə bu platforma oldu. Amma zaman keçdikcə başa düşdüm ki, əsl qaçış oyun deyil, öz düşüncələrindən qaçmaqdır. Oyun sadəcə bir vasitə idi — bəzən gərginliyi azaldan, bəzən də məni güldürən bir vasitə.
Bir gün iş yoldaşımla söhbət edərkən bu barədə danışdım. O, mənə dedi ki, sən sadəcə özünü yormaqdan qorxursan. Bəlkə də haqlı idi. Çünki o qısa oyun anlarında beynim susurdu, narahatlıq bir müddət yox olurdu. Bu, terapyanın bir növü deyildi, amma müəyyən mənada kömək edirdi. Sonralar öyrəndim ki, əsas məsələ həddi bilməkdir. Əgər sən oyunu həyatının mərkəzinə qoymursansa, sadəcə əyləncə kimi baxırsansa, o zaman o, həqiqətən də istirahət vasitəsinə çevrilir. Mən də elə etdim — mostbet aviator giriş edəndə artıq bunu bir vərdiş kimi deyil, sadəcə kiçik bir pauza kimi qəbul edirdim.
İndi geriyə baxanda o günləri gülümsəyərək xatırlayıram. Həmin uduş mənim həyatımı dəyişmədi, amma mənə bir şey öyrətdi: bəzən insan sadəcə bir neçə dəqiqəlik diqqətinin yayındırılmasına ehtiyac duyur. Və əgər bu yayındırma səni dağıtmırsa, əksinə, səni bir az da olsa rahatladırsa, deməli, sən düzgün yoldasan. Həyat yenə də ağır idi, problemlər yerində qalırdı, amma mən artıq onlardan qaçmaq əvəzinə, onlarla üzləşməyə başlamışdım. Oyun mənim üçün sadəcə bir pəncərə oldu — açıb bir neçə saniyə başqa dünyaya baxırsan, sonra bağlayıb öz real həyatına qayıdırsan. Və bu, əslində, kifayət qədər yaxşı bir terapiya növüdür, təbii ki, həddi aşmamaq şərti ilə.